Pierwsza rocznica ogłoszenia błogosławionym naszego papieża Jana Pawła II. Którego tak kochamy, nadal, siedem lat po Jego odejściu do domu Ojca. Dziękuję Ci, Boże, że stworzyłeś Karola Wojtyłę.
Ojcze Święty, Tobie dziękuję za to, że pokazywałeś Boga tak jasno. Dwa lata temu powierzyłam Ci moje małżeństwo. Nadal wiem i jestem spokojna, że jest w dobrych rękach. Moje córki oglądają ze mną filmy o papieżu, Jadwigę fascynuje motyw upadku komunizmu. Kiedy umierałeś, były takie malutkie. Kiedy umierałeś, mój mąż był jeszcze ze mną, razem pojechaliśmy do dominikanów, razem zapaliliśmy świeczki po godzinie 21.37.
Dotąd nie spełniło się moje marzenie o wyjeździe do Watykanu. Ale przecież teraz jesteś bliżej, słyszysz lepiej niż wtedy, gdy zasiadałeś na tronie piotrowym. Pomóż nam też dojść do Chrystusa.
Tak bardzo żałuję, że nie mam jak chodzić dalej na spotkania dominikańskiej Odnowy. Tęsknię za Duchem Świętym, za tym lekkim, ożywczym powiewem, za jasnością umysłu, którą przynosił. Tęsknię za Twym głosem słyszanym w moim wnętrzu, cichym, cudownym.
Nie dopuść, by moje życie było jak zwietrzała sól, bez smaku!
Nie zwlekaj z nawróceniem do Pana ani nie odkładaj tego z dnia na dzień.
Syr 5,7
A Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź!
Ap 22,17
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz